اما پدر نگران است که با وجود کمبودها و مشکلاتی که وجود دارد، دختر کوچکش به آرزویش نرسد. او در این باره می گوید: "بی توجهی به این قشر از ورزشكاران باعث خواهد شد تا آنها روحیه ورزشی خود را از دست بدهند و از ورزش فاصله بگیرند. متاسفانه نبودن امكانات مناسب و كافی برای این قشر منجر به گرایش کمتر انها به سمت ورزش می شود.

سارا ساعدی، بدنساز 16 ساله ورزشکارناشنوای دیگری است که سعی دارد با صدای کشدار و بمی که از دهانش خارج می شود، مشکلاتش را بگوید. او با زحمت بسیار به ما می فهماند که برای ورزش کردن با مشکلات زیادی روبروست و باید مسافت زیادی را برای استفاده از سالن بدنسازی طی کند. یکی از کارکنان ورزشگاه ناشنوایان خیابان دماوند به کمک سارا می آید و حرف هایش را برایمان ترجمه می کند: مشكل سالن و هزینه تا حد زیادی برای ورزشكاران مرد استثنایی حل شده، اما این مشكلات در ورزش بانوان همچنان باقی است. من فکر می کنم ندادن امكانات به ورزشكارانی که دارای معلولیت هستند، باعث شده تا این افراد رغبت كمتری به ورزش داشته باشند. نبود امكانات و فضای لازم منجر به ناتوانی ورزشكاران برای شركت در رشته هایی شده كه می توانند در آن فعال باشند.

رها صدیق، دوست سارا است.17 ساله است و به مدت 5 سال بدنسازی تمرین می کند. او هم مانند سارا به خاطرکمبود امکانات و مشکلاتی که ورزشکاران زن ناشنوا دارند، از مسوولان ورزشی گله دارد. آنطور که ساعدی مربی بدنسازی بچه ها می گوید، رها برای استفاده از سالن بدنسازی مجموعه باید از بومهن به تهران بیاید. او از مسوولان ورزشی می خواهد که فکری به حال ورزشکاران زن استثنایی کشور کنند.

مسوولان به فکر چاره باشند

مریم برزگر، مربی شنا که سالهاست با نوجوانان ناشنوا کار می کند، با تایید صحبت های ورزشکاران ناشنوا می گوید: ورزش ناشنوایان درآمدزا نیست. لذا باید مورد حمایت هر چه بیشتر تربیت بدنی و بهزیستی قرار گیرد. متاسفانه مسوولان ورزشی در زمینه ورزش بانوان ناشنوا ضعیف عمل كرده اند، مشكلات مالی و عدم اختصاص بودجه كافی باعث شده تا اینگونه علاقه مندان به ورزش نتوانند در تمام رشته های مربوط فعالیت كنند. علاوه بر این ها نیاز به مربیان کارامد برای اموزش این ورزشکاران است که متاسفانه در این سالها کمتر به پرورششان توجه شده است.

برزگر اعتقاد داد با توجه به افزایش ورزشکاران زن پاراالمپیکی مسوولان باید برای رفع مشکلات ورزشکاران زن چاره ای بیندیشند تا انها با مشکلات کمتری به ورزش بپردازند.

ورزش ناشنوایان چیست؟

بعضی ها ممکن است تصور کنند، ورزش ناشنوایان تنها بازیچه ای است که نه جزو ورزش قهرمانی می توان گنجاند و نه جزو ورزش همگانی. پس در اینصورت شاید بد نباشد اگر بگوییم فدراسیونهای ورزشی بین المللی و ملی ناشنوایان وجود دارند که هر یک قدمتی به ترتیب 72 ساله و 53 دارند. همچنین فدراسیون ملی ناشنوایان ایران چشم به بازیهای المپیک ناشنوایان 2009 در تایوان دوخته که پرویز سیروس پور (دبیر فدراسیون) در این خصوص گفت: فدراسیون ناشنوایان خود را برای حضور در مسابقه های جهانی والیبال ناشنوایان در آرژانتین ، کشتی آزاد و فرنگی در ارمنستان و دو و میدانی در ترکیه آماده می کند. پس از پایان این اردوها و حضور در مسابقه های جهانی ، فدراسیون تمام تلاش و کوشش خود را معطوف به بازیهای المپیک ‪ ۲۰۰۹‬ناشنوایان تایوان خواهد کرد.

بازيهاي آسيائي ناشنوايان هر سه سال يكبار و بازيهاي المپيك ناشنوايان هر چهار سال يكبار در يكي از كشو هاي جهان براي بانوان و آقايان برگزار ميشوند. پس از انقلاب، ورزشكاران ناشنواي ايران در سالهاي 1989-1993-1997-2001 به ترتيب در بازيهاي المپيك كه در كشور هاي نوزلاند- بلغارستان- دارنمارك و ايتاليا برگزار شده، شركت نموده اند. همچنين آنها در سالهاي 1992-1996- و2000 در بازيهاي آسيائي كه در كشور هاي كره مالزي و چين تايپه برگزار شده است، گویا حضور فعالی داشته اند. و در مجموع تیم های ایران تاکنون در بازیهای آسیائی 17 مدال طلا – 9 مدال نقره – 4 مدال برنز جمعاً در سه دوره بازیهای آسیائی 30 مدال کسب کرده اند.

اما با این حال به نظر می رسد این فدراسیون در بخش زنان، سابقه چندان درخشانی به جا نگذاشته و تنها در بعضی از رشته نظیر شطرنج، والیبال و تنیس روی میز مسابقات قهرمانی کشور برگزار می کند.