در لیگ‌های سافت‌بال زنان بزرگسال، تعداد مسئولان رسمی، کمتر، فرصت تمرین و آموزش، ناچیز و سرعت بازی، پایین است. یونیفرم تیمی آنها، خود رنگین کمانی است که نشان از عدم توجه کافی به مسائل این لیگ‌هاست. با این حال زنانی که در این لیگ‌ها فعالانه شرکت می‌کنند و به فعالیتهای ورزشی می‌پردازند، از روحیه و انگیزه بسیار بالایی برخوردارند.

جواِل اندرسون، 41 ساله از بازیکنان اسبق تیم سافت‌بال دانشگاه هارتفورد بوده که 10 سال است، فعال و پرانرژی در تیم‌های سافت‌بال زنان بزرگسال در مراکز تفریحی و پارکها، فعالیت می کند. او که از 9 سالگی سافت‌بال را شروع کرده، امروز نمی‌تواند زندگی خود را بدون این رشته تصور کند.

کولین لوندگرن، مدیر لیگ سافت‌بال زنان آکسفورد نیز با افتخار خبر می‌دهد که در برنامه‌های این لیگ، زنان 20 تا 54 سال شرکت کرده که تنها یک سوم آنها در دوران تحصیلات پیشین خود، سابقه فعالیت در این رشته را دارند.

رِیسیو، 50 ساله از آکسفورد که تا نزدیک سی سالگی نسبت به ورزش و فعالیت‌های ورزشی بی‌اعتنا بوده، اکنون در دو تیم والیبال زنان مشغول فعالیت است. او معتقد است ورزش بزرگسالان نسبت به فعالیت‌های ورزشی در کالج‌ها و دانشگاه‌ها، کندتر بوده و از تکاپوی کمتری برخوردار است. بااین‌حال وی فعالیت‌های ورزشی در سنین بزرگسالی را برای زنان مفید و چالش‌برانگیز می‌داند که می‌تواند زندگی آنهار ا سرشار از هیجان و انرژی ناشی از روحیه رقابتی کند.

ریسیو که خود سه فرزند دارد، سه شب در هفته برای تمرین حاضر می‌شود. وی این‌گونه فعالیت‌ها را فرصتی مناسب برای مادران می‌داند که از این طریق، می‌توانند از دنیای روزمرگی فاصله گرفته و ساعاتی را به خود، حفظ سلامت و تناسب جسم شان اختصاص دهند.

منبع: ریپابلیک امریکن