آنها براي برگزاري رقابتها براي گرفتن مكان بايد به هزار رييس و مسئول رو مي انداختند تا سالني را براي برگزاري رقابتهايشان به آنها بدهند. براي حضور در رقابتهاي برون مرزي هم مشكل داشتند چرا كه فدراسيونهاي ورزشي دنيا نهادي به نام انجمن ورزشي بانوان ايران كه مستقل از فدراسيونهاي داخل ايران كار مي كردند را به رسميت نمي شناخت و بايد فدراسيونهاي ايران تاييديه براي حضور تيم زنان به رقابتهاي خارجي مي دادند يا براي گرفتن ويزا فدراسيونها اقدام مي كردند به همين خاطر در دقيقه نود به دليل دير اقدام كردن فدراسيونها يا به هزار دليل ديگر دختران از سفر باز مي ماندند و اين خود مشكلي بود. با اينكه در ظاهر اين انجمن مستقل بود اما در باطن به سازمان و فدراسيونهايي كه فقط مردان را پوشش مي داد وابسته بودند. و بايد باز مثل سابق به همان رقابتهاي داخل ايران دلخوش مي كردند ان هم تا كي مي شد اينگونه رقابت كرد چرا كه ورزشكاران از رقابت با خود اشباع مي شدند.

با ورود مهندس محسن عليزاده به عنوان رياست سازمان تربيت بدني و نوشته شدن طرح جامع نظام ورزش ايران بحث ادغام ورزش بانوان با فدراسيونها به خاطر رفع مشكلات سد راه ورزش زنان و پيشرفت انان و استفاده برابر از امكانات و اعتبارات مطرح شد. با جدي شدن اين طرح طاهره طاهريان رييس انجمن ورزش بانوان جايش را به زهرا احمدي پور در پست معاونت سازمان تربيت بدني داد.تغيير و تحولات گام به گام صورت گرفت.

با تمام مشكلات از جمله اينكه هم روساي فدراسيونها به دليل سربار بودن بانوان به دليل بودجه اندكي كه داشتند حاضر به پذيرش اين ادغام نبودند و هم روساي انجمن ها به دليل اينكه استقلال ظاهري خود را از دست مي دادند مقاومت مي كردند اين ادغام صورت گرفت. اين ادغام بيش از يكسال طول كشيد تا فدراسيونها اين مهمانان ناخوانده را بپذيرند و شايد كمي هم نسبت به قبل ورزش بانوان درجا زد اما كم كم مهمانان ناخوانده براي خود در فدراسيونها جا باز كردند و الان بطور نسبي جزوي از خانواده فدراسيونها شده اند.

ورزشكاران از اين ادغام بسيار راضي اند و گفته هاي انان مبين اين امر ا ست. انها مي توانند از امكانات فدراسيونها استفاده كنند. در رقابتهاي خارجي شركت كنند. درست است كه هنوز شرايط ايده ال نيست و زمان لازم است تا واقعا بانوان در تمام رشته ها از امكانات و اعتبارات برابر استفاده كنند اما اين ادغام بطور يقين براي بانوان مفيد بوده و خواهد بود. چرا كه خود ورزشكاران هم اعتقاد دارند زماني كه آنها مدال آوري كنند و رنكينگ جهاني فدراسيون را بالا ببرند انها بيشتر بر روي بانوان سرمايه گذاري خواهند كرد .

به جرات بايد گفت با طرح ادغام انچه دچار مشكل شده، موضوع مديريت زنان در اين عرصه است. فعاليت زنان نسبت به گذشته كمتر شده است و آنها در تصميم گيريها زير سايه مردان قرار گرفته اند. به زنان يعني نايب رييسان فدراسيونها قدرت مانور داده نمي شود. از فدراسيونها هم كه بگذريم اين موضوع در هيات هاي استانها نيز همين گونه و شايد هم بدتر است.

وظيفه نايب رييسان زن مشخص نيست؟ ( فدراسيون به فدراسيون فرق مي كند بفرض فدرسيونهاي واليبال فوتبال بسكتبال كاراته تكواندو و ... مشكلي ندارند چرا كه ديد روساي فدراسيونها جنسيتي نيست و از انها در امور مربوط به بانوان كمك ميگيرند و فقط به فكر حضور پرنگ در رقابتها بخصوص در رقابتهاي برون مرزيند.) چگونگي انتخاب معين نشده است! و بيشتر در انتخابها سليقه اي عمل مي شود.

پيش از اين قرار بود اساسنامه فدراسيونها براي موضوع نايب رييسان زن تغيير كند و بندي در اين باره به آن اضافه شود با گذشت يكسال از رياست مهندس محمد علي آبادي در سازمان تربيت بدني كه قرار بود اين كار انجام شود معلوم نيست چرا اين كار انجام نشده است كه تكليف كاري اين قشر زحمتكش در بخش بانوان مشخص شود؟!

مهندس محمد علي ابادي از ابتداي ورود به عرصه مديريت ورزش نداي حمايت از قشر بانوان در ورزش را سر داده اند مشخص نيست چرا چنين مقوله مهم را كه سد راه رشد مديران زن در ورزش و حتي ورزشكاران است را حل نكرده اند؟!

مهندس علي آبادي كه دغدغه حضور بانوان را در عرصه هاي بين المللي دارند بايد بدانند كه اگر مديران زن در عرصه ورزش زنان فعال نباشند نمي توان به مدال آوري در رقابتهاي آسيايي گوانگجو 2010 چين كه قرار است 150 ورزشكار زن حضور داشته باشد اميدوار بود چرا كه مردان اجازه حضور در تمرينات، پيگيريها، اردوها و ... را ندارند و اين زنان مدير و خلاق ما هستند كه بايد آنان را براي موفقيت بيشتر مديريت كنند. اگر به زنان مدير، داوران، مربيان بيش از پيش بها داده نشود آنان ديگر انگيزه اي براي فعاليت نخواهند داشت.

زمان زيادي تا رقابتهاي آسيايي 2010 نداريم بانوان ايران به اندازه كافي از دنياي حرفه اي ورزش عقب است بنابراين فاصله انها را با حذف موانع بايد كمتر كنيم.

اگر مي خواهيم زنان ورزشكار ما بر روي سكو قرار بگيرند بهتر است هرچه زودتر موانع حل شود چون زمان مانند برق و باد مي گذرد و اگر باز دير بجنبيم در رقابتهای مهم آسيا سرافكنده خواهيم شد.

به اميد رفع مشكلات بانوان ورزشكار